Lees voor

Namens de kerk: De rol van het geloof

07-12-2011 00:00
1 reacties

Wat denken wij eigenlijk over vroegere tijden. Zo nu en dan dringt zich zo'n gedachte op, bijvoorbeeld als ik naar oude foto's kijk uit het begin van de vorige eeuw. Op vergrijsde foto's zie ik kleine kinderen staan; ze kijken angstig naar de camera, ze hebben jurkjes aan waarin ze beslist niet mogen spelen en één houdt een poppenwagen vast- ongetwijfeld een attribuut van de fotograaf want zulk duur speelgoed hebben deze kinderen niet .

Medelijden krijg ik als ik naar die gezichtjes kijk waar geen lachje af kan. Was het leven zo ernstig, toen al , zo jong?

Rond 1900: je woont in een klein dorp in het noorden van Friesland. Het dorp bestaat hoofdzakelijk uit arbeiders en is ,,rood''; het socialisme is hét geloof. En jij bent benoemd als hoofdonderwijzer van een tweeklassige ,,School met de Bijbel''. Je past niet bij de dorpelingen, je past ook niet bij ,,de dominee, de dokter, de notaris''. Je kinderen spelen niet met de dorpsjeugd. Er is geen vermenging tussen de standen mogelijk; als één van je dochters verkering krijgt met een arbeidersjongen, verbied je haar de omgang.

Je verdient weinig, té weinig voor een gezin met vijf kinderen, er is armoede, er is honger, er wordt kou geleden, dusdanig dat de reuma van drie van je kinderen op latere leeftijd daaraan te wijten is.
De rol van je geloof? Niet klagen - maar dragen en bidden om kracht? Ja, dat deden zij ongetwijfeld.
Maar werd hun leven er draaglijker door?
Een foto uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. De school klassen zijn groot, veertig in één klas is niet ongewoon. Veel speelgoed is er niet, het is twee kilometer lopen naar school, maar geen kind komt op de fiets- fietsen zijn er nog amper. Zondags gaat iedereen naar de kerk, niet naar dezelfde, er zijn er vier voor de tweeduizend inwoners. Het is geen pretje voor een kind die zondagen. Je mag een eindje wandelen met je vader, terwijl moeder bij de kleintjes blijft. 's Middags een bordspelletje met elkaar, je moest wel netjes blijven, het was zondag! Een feestdag!!

Je gaat naar de kerk, je zingt mee, bidt mee, maar wordt daar de zondag vrolijker van?

Van mijn kleinkinderen heb ik haast geen foto's,- ze staan opgeslagen in de computer. Mijn kleinkind heeft twee fietsen, vaak wordt ze met de auto naar school gebracht. Die tweede fiets heeft ze gekregen van een nichtje dat aan haar volgende fiets toe was. Het is sinterklaas; de winkels puilen uit, de schoenen die gezet worden bevatten geen suikerbeestje, maar lego pakketten, klappertjespistolen, puzzels. Alles is te koop, niets lijkt onbereikbaar, alleen kiezen uit het enorme aanbod is moeilijk, een opgave. Speelt het geloof nog een rol? Sinterklaas voorziet toch al in alles? En straks de kerstman; het kan niet op! ,,We doen een pakje onder de boom'' hoor je zeggen.
Is de welvaart het geloof van de huidige generatie?
Elke tijd heeft haar eigen frustraties en tekort aan inzicht en we zijn allemaal gepokt en gemazeld door onze opvoeding en milieu.

Maar wat is het goed te weten dat God nog steeds spreekt en te ervaren is als gesprekspartner in de dagelijkse dingen. Wat is het goed om in deze weken voor kerst stil te staan bij hoe geloof in de Liefde de dingen tot hun essentie brengt. Overvloed hoeft niet meer, tekorten worden voldoendes, competitie verdwijnt.

Ik wens u goede adventsweken toe.

Namens de katholieke kerk van Renkum,
M. van Silfhout- Alkema.